Mijn hart staat vaak in vuur en vlam. Als ik geraakt word door een mooi gebaar of een hartelijk woord. Wanneer mensen zichzelf overstijgen om iets goeds te doen. Maar ook uit verontwaardiging waar onrecht plaats vindt. Binnen en buiten de kerk. Met regelmaat schrijf ik daar over. En... ik nodig u van harte uit om te reageren.
Straatsurvival
Twee daklozen lieten me met hun ogen naar de stad kijken. Onthullend. Koud. Adembenemend. Van 9.00u tot 15.00u zwerven en kou lijden in Eindhoven. De echte daklozen hebben het morgen en overmorgen ook nog koud, ik zit in mijn warme werkkamer te bloggen.
Het is vrieskoud. Mensen krabben de ruiten van de auto. Om tien voor negen bel ik aan bij de Nachtopvang van Neos. Een rondleiding door het huis, de regels, de mogelijkheden, de afspraken. De deuren zijn afgesloten. Je kunt niet zomaar naar buiten, iemand moet met een sleutel voor je openmaken. Het voelt als het bezoek aan de Willem II gevangenis in Tilburg, alleen de sfeer is een stuk vriendelijker.
Dan gaan we op pad. Met Hans en André via een route door parken, paadjes achter struiken, bankjes bij vijvers, groenplekjes achter energiehuisjes, lege panden, trappenhuizen in parkeergarages en winkelcentra. Afwerkplekken, verhalen het was al weer lang geleden dat ik met deze ogen naar de stad keek.
Ik ben geraakt door de openheid waarmee beide mannen vertellen over hun crimineel verleden. De heimwee waarmee ze naar het buitenleven verlangen. De angst voor de consequenties. De zorg voor de daklozen die nog niet zo ver zijn als zij zelf. Het werk dat ze hebben bij Kdet. Het zijn trotse mensen die zichzelf lang zijn kwijtgeweest.
Ondanks de dikke trui, sjaal en jas begint de kou door te dringen. We lunchen in het kantoor van de op te richten Stichting: Ervaring die st(r)aat. Els Keet, de motor achter dit initiatief loopt vandaag zelf mee. Ik ben onder de indruk van haar bewogenheid, haar kracht, haar worstelingen tussen vertrouwen, teleurstellingen en toch beter weten.
Ze zoekt een bestuurslid, ik heb ja gezegd.
Een echo van deze dag: "Als er klachten komen, dan halen ze die bankjes weg. Dan verschuift het hangprobleem weer naar een andere wijk. Nooit rust, het woord van de klager weegt zwaarder dan die van de dakloze." Ook sympathieke plekken, de eigenaar van de Trafalgarpub laat zijn poort achter open, zodat er bij slecht weer onder een dak geschuild kan worden. Ineens klimt Hans op een parkeerboom, trekt zich op het dak van een bewakershuisje en kruipt in een gat tussen de betonbalken. Een heerlijke plek en niemand ziet je.
Het maakt indruk als doordringt wat er wegbezuinigd is aan hulpverleners. Er bewegen er nauwelijks meer op straat tussen de doelgroep. Een aantal inloopplekken, daar zijn ze wel. Maar even kijken op de bekende plekken hoe het met de buitenslapers gaat. Doorverwijzen als iemand ziek is of er aan onderdoor gaat, dat is er niet meer bij. Bellen naar bemoeizorg, levert een wachttijd van twee weken op. En bellen doe je pas als het eigenlijk te laat is.
Deprimerend wat ik zie, en ik zie nog maar een fractie. Maar mijn hart brandt als ik besef wat deze groep van 8 voor elkaar krijgt. Met hun eigen leven, maar ook met die grote groep die niet anders kan dan buiten leven. Om vier uur zit ik thuis bij de kachel. Buiten is het koud, nog steeds koud.
Deel dit artikel
