Mijn hart staat vaak in vuur en vlam. Als ik geraakt word door een mooi gebaar of een hartelijk woord. Wanneer mensen zichzelf overstijgen om iets goeds te doen. Maar ook uit verontwaardiging waar onrecht plaats vindt. Binnen en buiten de kerk. Met regelmaat schrijf ik daar over. En... ik nodig u van harte uit om te reageren.
2010
|
Abazeta woont zo'n 16 jaar in de parochie. Is moeder van 8 kinderen. Haar man, ook uit Kroatië heeft de Nederlandse nationaliteit. Ze zijn getrouwd en toch mag zij hier niet blijven. De generaal pardonregeling geldt voor haar niet, omdat ze in de jaren 90 twee keer is betrapt op winkeldiefstal. Haar verzoek om te mogen blijven is ook in beroep afgewezen.
Het is een kernzin uit drie brieven die Suus von der Fuhr, als moeder, schreef aan God. Als moeder van twee homo-zoons, inmiddels beiden overleden, stond ze al vaker op, om de kerk en onze Lieve Heer in de ogen te kijken en haar vragen te stellen. Nu heeft ze de kerk de rug toegekeerd, God niet, daar blijft ze mee in gesprek. Via ontroerende brieven: Martha schrijft God
Maar wat er nu gebeurt, dat is toch niet wat Jezus bedoeld heeft. Wanneer je fout zit, moet je excuus maken. Niet één keer, maar 7x70 keer. Dat hoort bij vergeven worden, dat je eerst 7x70 keer aangeeft hoeveel spijt je hebt. En daarna is het pas aan de ander om al dan niet vergeving te schenken.
Mensen sterven bij ongelukken en rampen. In de tijd van Jezus leverde dat ook vragen op: Wie heeft er schuld? Is het een straf van God? Jezus rekent met dat denken af. Zo is God niet zegt Hij. God laat je niet vallen. Waarom zijn Kerk dan wel?
Homo Nederland pikt het niet langer. Massaal komen ze de kerkorde verstoren. Ze zijn "pride" op hun geaardheid en vragen erkenning. De plebaan in Den Bosch worstelt er mee en de collega in Reusel heeft het niet gemakkelijk. Wat is wijsheid?
Vanmiddag is de crematie geweest. Het is niet zijn echte naam natuurlijk, hij had verwacht dat hij afgelopen november twee jaar geleden al gestorven zou zijn. En zijn verzoek om euthanasie toen, resulteerde in een nieuwe huisarts.
Een groepje jongelui scharrelt voor mijn huis heen en weer. Een aantal hebben sneeuwballen in hun hand. Ze aarzelen, kijken, wijzen. Ik sta op scherp om naar de voordeur te sprinten. Jeugd! Dan wordt er gebeld. Ik ben op alles voorbereid als ik de deur open doe.
Bij het bushokje raakten we zomaar in gesprek Over voeten wassen in de Moskee. Aanleiding was het kruis op de klokkentoren aan de overkant.
Er zijn flink geluiden dat de parochiebijdragen overal teruglopen. Crisis? Misschien, maar ik vermoed eerder cirsis in de Kerk. Toen in de jaren negentig het slecht ging met de economie, nam de parochiebijdrage omgekeerd evenredig juist toe. Ik denk dat het die andere crisis is. Wanneer de leiding van de kerk een wat onhandige beslissing neemt, kun je dat nog wel een keer goed praten. Maar wanneer het onderhand structureel week in week uit op die manier gaat, begin ik me toch af te vragen hoe lang we dit nog volhouden.
Al doen ze allemaal mee, ik niet